Marcus Ravenswaaij werkte gestaag voort in de lijn van de Nederlandse monumentale beeldhouwkunst, zoals die zich na de oorlog, mede door de vele opdrachten, ontwikkelde.
Hij was een romanticus en realist tegelijk, een beschouwer van levenszaken; er ontging hem weinig, maar een sociaal geëngageerd kunstenaar wilde hij niet genoemd worden, de schoonheid van het leven trok hem meer dan de gruwelen en de wreedheden van de wereld, hoewel hij zeker niet zijn ogen daarvoor sloot. De onderwerpen, waarin mens en dier centraal staan, zijn duidelijk en met liefde en grote vakkennis vervaardigd. Zijn oeuvre beziend, wekt het geen verbazing, wanneer deze kunstenaar zei, dat er in het leven voor hem niets boeiender is dan de medemens.
"Marcus Ravenswaaij, beeldhouwer van nature" schrijft Monique d'Estrellas en vervolgt: "Vreemde uitdrukking eigenlijk - kunstenaar van nature - je bent het of je bent het niet. Kunstenaar-zijn betekent, dat er, vroeg of laat, uit is gekomen wat altijd al aanwezig was. Scheppingsdrang in een zoekend bezig zijn gevoelens, inzicht en kennis over te brengen in het stoffelijk waarneembare, de materie. Materie is in geen kunst zo belangrijk als juist in de beeldhouwkunst. Klei, hout, steen, brons, zij zijn zo ontegenzeggelijk aanwezig en ieder voor zich "persoonlijkheden", die de beeldhouwer moet kunnen kneden, snijden, hakken, gieten in de vorm, zoals hij zich dat wenst. Geen gemakkelijke opgave, inhoud en vorm aan elkaar gelijk te doen zijn. Immers de geest kan nog zulke grote gedachten hebben, als de hand het niet in vorm kan brengen dan komt geen geslaagd beeld tot stand. Natuurlijk-zijn in je werk is onmogelijk, wanneer je niet weet hóe te arbeiden.
En nu zijn wij terug bij het werk van Marcus Ravenswaaij: beelden, grote en kleine, in brons, in hout, in steen, terracotta's, zij tonen liefde voor de schepping; soms beschouwend, soms bewogen, maar altijd natuurlijk en met grote vakkennis vervaardigd. Een bekwaamheid verworven door nauwgezet en vasthoudend het vak te leren.
Men behoeft bij zijn werk niet het hoofd te breken over inhoud en vorm. Geen revolutie, geen verachting van verworven kennis en waarden, geen eindeloze discussies of redeneringen om het werk acceptabel te maken. Nee, bij Marcus Ravenswaaij staat het werk daar: Direct, sterk van vorm, het onderwerp pakkend, hard waar het hard moet zijn, uitdagend, maar evenzo voelt men de tederheid, het respect - een ronding, die zacht moet zijn, is ook zacht; een vorm die teer is, ziet er ook teer uit. Marcus Ravenswaaij denderde niet met veel lawaai door het leven, noch walste hij vele zaken plat. Hij liep ...... om zich heen kijkend, opmerkzaam, met zo nu en dan een enthousiast, blij danspasje."
Bekijk het volledige Curriculum Vitae van Marcus Ravenswaaij.
